"Wszystko zaczyna się w dwóch pierwszych, najważniejszych latach życia. Dziecko wkracza w świat, niczym żywe pytanie, poszukujące odpowiedzi: Kim jestem? Co jestem wart? Na czym polega życie? Kim powinienem być i co czynić? Informacje na te pytania nadchodzą dość wcześnie. Jeżeli dziecko otrzymuje obfitość uczuć, pieszczot, pocałunków, uśmiechu i ciepła, to słyszy optymistyczne i radosne odpowiedzi na swoje pytania. Powoli przesączają się one do jego malutkego serca i pozostaną w nim na zawsze. Zaczyna pojmować to, czego zrozumienia potrzebuje najbardziej: Można mnie pokochać. Nie muszę być nikim innym, jak tylko sobą. Jestem wartością samą w sobie.

Jeżeli jednak rodzice, a szczególnie matka, z którą dziecko nawiązuje najsilniejszy kontakt, nie potrafią lub nie chcą okazać swego uczucia, jeżeli są chłodni i rzeczowi, jeśli denerwują ich nocne potrzeby dziecka, zmienianie pieluch - będzie ono te fakty przyjmować na swój własny sposób. Takie bez słów wyrażane rozdrażnienie, niezadowolenie czy wręcz gniew, na stałe zapiszą się w jego małej duszy. Dziecko w jakiś sposób wyczuwa, że jest powodem kłopotliwych sytuacji. Co gorsze, koduje w sobie nie tylko te informacje, ale także swoje własne reakcje uczuciowe w postaci obawy, zdenerwowania i niepewności. Będą się one w nim odtwarzać przez resztę życia."

Fragment książki "Jak kochać i być kochanym", John Powell, Bernardinum 2006. str 25.